28η Οκτωβρίου – Η Πατρίδα Ελεύθερη (Φωτογραφίες σχολικής εορτής)

Έκανε λίγη ψύχρα. Ήταν ακόμα νωρίς, δε θα ‘χαν ανοίξει ούτε τα μαγαζιά, μα ήθελε τουλάχιστον μισή ώρα με τα πόδια για να φτάσει στο κέντρο. Πήρε το μικρό δρόμο που κατηφόριζε. Από ένα ορισμένο σημείο, στη γωνία που ήταν το μανάβικο «Η ΑΦΘΟΝΙΑ» – με μοναδικό εμπόρευμα χόρτα του βουνού και σταφίδα – φάνηκε ξαφνικά όλη η Ακρόπολη, η Πνύκα. Μέσα από το μανάβικο – είναι ακόμα κλειστό ­ακούγεται δυνατά το ραδιόφωνο. Όλη την ώρα που περπατάει ακούει συνέχεια τα ραδιόφωνα να ουρλιάζουν.

Τι πάθανε και τα βάλανε έτσι δυνατά πρωί-πρωί; Προσπαθεί να ξεχωρίσει τι λένε, δεν ακούγεται καθαρά, κάποιος μιλάει, μα αμέσως μετά ακούγεται το εμβατήριο, «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει … » Πόσον καιρό είχε να το ακούσει! Της θυμίζει ξαφνικά τις μέρες του πολέμου με τους Ιταλούς, τις νίκες, τα τρελά τους όνειρα. Να ρωτήσει, πρέπει κάποιον να βρει να ρωτήσει.

Ο δρόμος έρημος, όμως έχει την αίσθηση πως είναι γεμάτος. Από μέσα της λέει και κείνη το τραγούδι. Το μάτι της πέφτει στο βράχο της Ακρόπολης, σταματάει στο γυμνό κοντάρι ­πού είναι το έμβλημα που πάντα αρνιέται να κοιτάξει – ερευνάει, κοιτάζει μ’ όλη την ένταση της ψυχής της· το κοντάρι είναι εκεί μα γυμνό, θέλει να φωνάξει, να ουρλιάξει: Δεν είναι εκεί! δεν είναι εκεί, το κατέβασαν!

γιορτή 28ης Οκτωβρίου 2015

Ένα παράθυρο ανοίγει ξαφνικά, δυο κορίτσια σκαρφαλώνουν απάνω στο πρεβάζι, βαστούν μια σημαία, θέλουν να την κρεμάσουν, χαρούμενα την κυματίζουν από πάνω της. «Ελευθερία! Ελευθερία!» φωνάζουν. Άλλο παράθυρο. ανοίγει, κι αμέσως άλλο, κι άλλο. Ώστε είναι αλήθεια, είναι αλήθεια! Σε μια στιγμή, σ’ ένα δευτερόλεπτο, όπως στα παραμύθια – τα πιο παράξενα παραμύθια – ο ήσυχος δρόμος, ο έρημος δρόμος γιομίζει φωνές και σημαίες – πού τόσες σημαίες; – που κρεμιούνται παντού. Στα μπαλκόνια, στα παράθυρα, στις στέγες, κυματίζουν, κατεβαίνουν οι άνθρωποι και τις κρατούν, τις τραγουδούν, κατεβαίνουν προς την πόλη μεθυσμένοι, την παρασύρουν.

Λαχανιασμένη βρίσκεται μπροστά στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Στη στέγη του νοσοκομείου, δίπλα στην άσπρη σημαία με τον κόκκινο σταυρό, και μια γαλάζια σημαία. Μπροστά στην ορθάνοιχτη θύρα του ένα μπουλούκι ανάπηροι με καροτσάκια, γιατροί και νοσοκόμες με άσπρες μπλούζες, συνάζονται, συντάσσονται όπως τις μέρες των διαδηλώσεων.

Ακούει τι όνομα της, βλέπει το μπράτσο του Χατζάκη – κομμένα απ’ τον αγκώνα και τα δυο του χέρια – να κουνιέται έξαλλο σε χαιρετισμό. Τρέχει κοντά του, εκείνος την αγκαλιάζει όπως μπορεί, τη σφίγγει απάνω του. Ελεύθεροι, αδελφούλα! Έτσι την έλεγε κι όταν την είχαν στο νοσοκομείο – το κρεβάτι του ήταν το πιο κοντινό στο δικό της.

«Εμπρός, πάντα εμπρός … »

Το τραγούδι βγαίνει από τα σπλάγχνα του κτιρίου, απ’ τους κατάκοιτους. Οι άλλοι το παίρνουνε, το αντιλαλούνε, ξεκινάνε µε τα καρότσια, µε πατερίτσες, µε μπαστούνια τα μπράτσα των κοριτσιών.

Ίσαμε που να φτάσουν στο πρώτο σταυροδρόμι πληθαίνουν τόσο, που όλο το πλάτος της λεωφόρου δεν τους χωράει πια. Πάνε κατά εικοσάδες, πάνε κατά εκατοντάδες, γίνονται μια μάζα σφιχτή, που αλαλάζει, χορεύει, τραγουδάει. Η Πλατεία Συντάγματος είναι μια τρελή, πολύχρωμη, πολύβουη πυρκαγιά. Κάθε τόσο μια στάση, όπως στον Επιτάφιο, ένα γονάτισμα, ένας Ακάθιστος Ύμνος, γονατιστός, δάκρυα χαράς κι έπειτα πάλι τραγούδια λεβεντιάς, κραυγές χαράς κι αγκαλιάσματα Ανάστασης.

Μπλέχτηκε, μπερδεύτηκε, έχασε τους φίλους της.

Τι σημασία έχει; Όπου δώσει το χέρι της το πιάνουν και πορεύονται, το πιάνουν και χορεύουνε, την αγκαλιάζουν, την ασπάζονται. «Όμορφος που ‘ναι ο κόσμος!»

Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ

Οι φωτογραφίες που επισυνάπτονται είναι χαμηλής ανάλυσης, λόγω απεικόνισης μαθητών. Γονείς και κηδεμόνες που δεν επιθυμούν την ανάρτηση, να μας ενημερώσουν προκειμένου να κατεβεί η φωτογραφία. 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *